Yann-Edern Jourdan

O vale emañ Anita e-barzh ur porzh-mor. Dilaosket he ziegezh ganti. Noziñ a ra. En-dro dezhi, givri-houarn sklêrijennet, uzinoù o teurel o moged e-barzh bannoù gouloù, hentoù-houarn dizimplij evel hent bale. Staliet e-kreiz an daolenn-se, ur roulotenn, tommder ha livioù stag outi. En ur dostaat outi e wel Anita un davarn, pratikoù hag un ostiz. Goulven e anv dezhañ. Ar frankiz n’he deus ket bet anvezet gwech ebet e kav-hi ennañ. Ar c’hoant da vezañ stag ouzh unan bennak n’en deus ket santet ennañ gwech ebet e kav-eñ enni.

 

Anita déambule dans une zone portuaire. Elle a quitté son foyer. Il fait nuit. Des grues illuminées pour horizon, des usines crachant leur fumée dans les faisceaux de lumière, des rails désaffectés en guise de chemin. Au milieu de ce décor apparaît une roulotte, plantée là avec son ambiance chaleureuse et colorée. Anita s’en approche. Elle découvre un bar avec ses clients et son serveur. Il s’appelle Goulven. Elle trouve en lui la liberté qu’elle n’a jamais connue. Il trouve en elle l’envie de s’attacher, qu’il n’a jamais ressentie.

17 juillet 2014

An dianav a rog ac’hanon

O vale emañ Anita e-barzh ur porzh-mor. Dilaosket he ziegezh ganti. Noziñ a ra. En-dro dezhi, givri-houarn sklêrijennet, uzinoù o teurel o moged e-barzh bannoù gouloù, […]